The Meaning Of Happiness

 

 

 

 

สิ้นปีอีกวาระหนึ่ง  แก่เพิ่มอีกปีหนึ่ง  (￢＿￢メ).
มีคนมาเพิ่มในครอบครัว
และชีวิตตัวเองอีกหนึ่ง

ปีหน้า มีเรื่องที่แม่บอกว่าเป็นมงคลของมีน
จำเป็นต้องมีอย่างยิ่ง
หลายเรื่องแม่ตามใจมีน
บางเรื่องมีนจึงตามใจพระมารดาบ้าง
เชื่อว่า มันก็ไม่ได้เสียหายอะไร

เติบโตมาอาจเกือบถึงครึ่งชีวิต หากชีวิตมีนไม่ถึงเจ็ดสิบ
ความกระด้างกระเดื่องเอาเรื่องในวัยเยาว์
อาจละลายหายจากด้านนอกไปบ้างแล้วกระมัง
กลายเป็น ยอมอ่อนคล้ายขี้เกียจต่อกรกับพระเดชพระคุณท่าน
แต่เชื่อว่า แม่เองก็ทราบ เหมือนที่แม่พูดเอง
มีนมันแค่อ่อนแบบต้นไม้ต้นใหญ่
ที่มีรากแก้วรู้แจ้งแทงตลอดไปไกลกว่าที่แม่เห็นได้(ฮ่า)

 

 

 

 

แม่รู้คนอย่างไอ้มีน จุดยืนมันไม่เคยเปลี่ยน
แม่จึงทำตนได้คล้ายปรากฏการณ์ธรรมชาติ
สั่งสอนพร้อมหลอกหลอนลูก......หลากรูปแบบ
ไม่ว่าจะน้ำท่วม พายุหมุน ลมพัด หรือฤดูแล้ง
อุทกภัยก็แล้ว มหัตภัยก็แล้วถ้าเอาไม่อยู่
แม่ก็ทำตนเป็นแค่อากาศอบอุ่นแค่นั้น ไอ้มีนก็ซูเอี๋ยแล้ว

เพราะหากแม่มาแบบภัยธรรมชาติ
หลากรูปแบบรอบๆต้นไม้แบบมีน
ที่หากมันมากไป ไอ้มีนก็ยอม
ถอนรากถอนโคนล่ะว่ะงานนั้น (ฮ่า)

 

 

 

 

 

 

 

ปีที่ผ่านมา ชีวิตงานมีนนับว่ารุ่งเรืองดี
มีบริษัทเข้ามาทาบให้ย้ายไปอยู่
ด้วยเงินเดือนที่หากเด็กกว่านี้ "คงไป"
แต่เพราะการอยู่ที่นี่ของมีน
เป็นการผูกกันไว้ด้วยหัวใจเสียแล้ว
อีกอย่าง มีนว่ามีนมีไฟที่กำลังพอดีพอดี
ไม่ได้ลุกโชติช่วงพร้อมจะเผาคนอื่นแบบแต่ก่อน

 

มีนเป็นพวกขี้เกียจสร้างความสัมพันธ์ใหม่ๆ
ทั้งที่เมื่อก่อนตื่นเต้นและชอบเรียนรู้
ความยากลำบากของสิ่งใหม่ๆที่จะต้องรับผิดชอบ
แต่ ณ ปัจจุบัน ยิ่งโต ยิ่งเมื่อยปากยิ่งลำบาก
ในการประชาสัมพันธ์ตัวเองเพื่อเผยแพร่
ว่า "กรูเก่ง" (‧"‧)................. (ตรงไหนเนี่ย?)

พอดีไม่ใช่นายกด้วย เลยไม่ต้องมี
แผ่นพับคล้ายโบชัวร์เอาไว้โชว์คนอื่น (ฮ่า)
เพื่อบอกว่าทำอะไรได้ (แม้ว่าจริงๆทำไม่ได้) ๕๕

 

 

 

 

เมื่อนายรู้ว่ามีคนมาทาบ ยังถามว่า
มีนอยากได้อะไรเพิ่มจากที่นี่ให้บอก (กล้าถาม)
ตอบขำขำ นายอยากให้อะไรก็เอานะ
"ไม่เคยหยิ่ง"(กล้าตอบ)
นายบอกว่านายรู้ว่ามีนไม่ไปหรอก
แต่สิ่งที่นายลุ้นคือนายกลัวมีนลาออก
ไปเป็นแม่บ้านให้ใครบางคน -*-
ครือออ ทำไมคิด ลาออกไม่ได้มาเป็นแม่บ้านย่ะ
ลาออกมาเพื่อทำงานส่วนตัว ตะหากล๊า -*-

จริงๆเรื่องการลาออกนี่ ครอบครัวตัวดี
ดำริชัดแจ้งมาก มันจึงเป็นอาเพศสุดสุด
สำหรับคนรอบตัวไอ้มีน
เพราะแค่ทดลองลาไม่รับเงินเดือนนี่
นายก็ค่อนแขะแกะเกา เพราะมันจะเริ่มเกิดขึ้น
ในเดือนกุมภาปีหน้านี้เอง ๕๕๕๕๕๕๕๕
สามเดือนพี่น้อง สามเดือน ระยะนี้มะมีนเลยเก็บ
เก็บงานกันระเนระนาดทีเดียว นายว่า
นายให้เงินเดือนด้วยเลย ให้ลาได้รับเงินเดือน
เอ็งมาดูงานด้วยบางที "ได้ป่ะ"
ตอบว่า "ไม่ได้" (นายบอกว่าโคตรแล้งน้ำใจเลย) ๕๕
จริงๆ นายก็รู้ มีนน่ะ "ได้เสมอ"

 

 

 

 

 

นายมีอาวุโสรุ่นพี่ของมีน แบบหลายหลายหลายปี
หากนับว่านายอาวุโสน้อยกว่าพ่อ ก็ไม่กี่ปีหรอก (ฮ่า)
ที่ทำงานมีนมีสายงานเด่นชัดมากในเรื่องการจัดการ
แต่ละสาย ล้วนเคารพซึ่งกันและกัน
ทำงานที่นี่ไม่มีตื่นเต้นอะไร อาจจะแค่มีนคนเดียว
เพราะคนอื่น อาจมีตื่นเต้นเพราะมีนบ้างไรบ้าง (ฮ่า)

ทุกเรื่องกลายเป็นเรื่องพูดคุยกันได้ มันง่ายเข้า
กว่าหลายปีก่อนที่ได้ร่วมงาน เริ่มงานกันมา

อาจด้วยศักยภาพในการแสดงออกแบบแซ่บเว่อร์
หลายคนจึงไม่อยากโดนแซ่บ เลยฟังตั้งแต่ต้นยันจบ
เวลามีปัญหา และช่วยกันหาทางแก้ไข
เพราะเวลางานมีนมีปัญหา มีนใช้วิธีฟังมากกว่าแย้ง
เพราะถ้าแย้งไปฟังไป เมื่อไหร่จะฟังจบเสียที

 

 

 

เงินเดือนหากเทียบกับเพื่อนในรุ่นเดียวกันแล้ว
มีนไม่ได้น้อยหน้าเลยแม้ว่าเพื่อนจะเงินเดือน
เยอะกว่าครึ่งหนึ่ง ยิ่งเพื่อนในกรุงเทพ
ยิ่งบอกว่า มีนโคตรโชคดี ทั้งนาย และลูกน้อง
ทั้งเพื่อนร่วมงาน และญาติร่วมแรง รวมถึง
ค่าครองชีพ อากาศ สิ่งแวดล้อม
การเดินทางไปทำงาน
บางคนถึงขั้น อิจฉาว่ะ มีนหัวเราะ อิจฉาทำไม
แค่ข้าพอใจในสิ่งที่ข้าทำข้าเป็นอยู่แค่นั้น

 

เอ็งก็พอใจเมืองใหญ่ เงินเดือนจะเป็นแสน
ก็ต้องพอใจการจราจร มลภาวะ
สิ่งแวดล้อมที่เคร่งเครียด การแข่งขันที่สูงลิ่ว
สิ่งอำนวยสถานภาพที่ต้องไขว่คว้า
เพื่อประดับว่า หน้าที่การงานฐานะทางบ้าน
เด่นดีร่ำรวยเลิศลอย  ถ้าพอใจเสียแล้ว
ทุกอย่างมีดีมีเสีย แต่ถ้าจะให้ดีไม่มีเสีย
มันอยู่ที่ใช้หัวใจมอง ใช้หัวใจพอเพียง

ไม่ต้องพูดต่อ ไอ้เพื่อนแถบเมืองหลวง
ก็คงรู้ว่ามีนจะเทศน์ต่ออีกยาว :')

 

 

 

 

 

ปีที่ผ่านมา มีนว่ามีนรู้มากขึ้นกว่าที่เคยรู้
รู้ว่าอะไรพอดีกับตัวเอง
มันทำให้ทุกอย่างเข้าใจได้ง่ายขึ้น
เชื่อเถอะชีวิตคนเรามันก็เท่านั้น
ชีวิตที่มีความสุขมันแค่แปลออกเองว่า
อะไรคือสุขของเรา
 
บางคนสุขที่มีเงินเข้ามาเยอะเพื่อจะได้ใช้เงิน
แล้วก็วนเวียนหาเงินเพื่อที่จะมีความสุข
พร้อมกับเริ่มมีทุกข์ที่เงินเริ่มหมดไป
วาระแห่งสุขและทุกข์ของบางคนแบบนั้น
จึงหมุนวนเป็นวงกรรมวงเวียน
ไม่ต้องถามว่าเป็นวงเวียนล้อเกวียนของใคร
เพราะเกวียนของใครก็ของมันนั่นละ

สำหรับมีนแล้วยิ่งเติบโต ดัชนีการใช้เงินเพื่อความสุข
จึงน้อยลงมาก มีนมีความสุขหากได้มีเวลาว่าง
แล้วเดินทางไปปฏิบัติธรรม เพื่อได้มองเห็นหลวงพ่อหลวงปู่
บางรูปบางท่าน ณ ที่สถานปฏิบัติธรรมที่มีนคุ้นเคย
มีนเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า "กลับบ้าน"

เมื่อไม่มีเวลา ความสุขของมีนจึงอยู่ที่หลังอาบน้ำตอนเย็น
เดินขึ้นห้องพระ พร้อมห้าหมา เพื่อปฏิบัติบูชาระลึกถึง
หลายพระองค์ หลายรูป และหลายท่าน
อยู่ห้องนั้นแบบนั่้งเล่นนอนเล่นกับห้าหมา ไปเพลินๆ
นั่นก็เป็นสุขอย่างหนึ่งของมีน สุขที่ไม่เกี่ยวกับการหาเงินเข้า
หรือใช้เงินออกไปเลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

 

 

 

 

การอยู่กับห้าหมาก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งของมีน
มีความสุขที่ได้วิ่งไล่เตะ เวลาพวกมันดื้อๆ
มีความสุขที่ได้ตะโกนเรียกชื่อมัน แล้วมันทำเป็นนอนตาย
อารมณ์ พี่โน๊ตเจอพี่เต๋า กรูแกล้งตายแล้วนะอย่ามาเตะกรูละ -*-

ความสุขบางอย่างเกิดจากการเห็นศักยภาพการทำลายล้าง
ของพวกมันเช่นเจาะประตู ทำประตูหมาเองก็ได้
ถ้าลูกพี่ไม่เจาะให้  แล้วนี่ไง มันก็เดินเข้าเดินออกเองได้
ด้วยอารมณ์สุนทรีย์ ในเมื่อลูกพี่เป็นช่างชอบสร้าง
พวกผมก็เป็นช่างได้เหมือนกัน ช่างหาเรื่องทำลายร้าง

ความสุขของมีน บางหนเกิดจากอาการขำกับพวกมัน
ขำแล้ววิ่งไล่ตีมัน รองเท้าในบ้านข้างหนึ่งยังคาอยู่ที่เท้่า
แต่อีกข้างหนึ่ง วิ่งเข้าไปอยู่ในกรงไอ้หมาเก๋า

แน่แน่ว่า เรายังเห็นขำได้กับกัดโทรศัพท์ท่านพี่กัดละพันห้า
อันเป็นค่าเปลี่ยนกรอบโทรศัพท์ ๕๕
และการกัดแว่นตาราคาแพงสุดในชีวิตมีนให้ขามีแสต๊มฟันหมา
เพื่อเป็นการประกาศกร้าวว่า "ลูกพี่มีหมาเป็นเจ้าของ"

มีนแค่นั่งมองพวกมันวิ่งรอบสนามหน้าบ้านแบบว่าวติดลม
ก็ขำได้ แน่แน่ว่ามันจะไม่แค่สนามหน้าบ้านตัวเอง
มีนเลยต้องคอยเรียกชื่อพวกมัน โก๋โก๋ มานี่มานี่
เรียกเสียจน หลานข้างบ้านอายุน้อยน้อยยังเดินไม่แข็ง
เรียกตามด้วยเสียงน่ารัก อามีน โก๋โก๋ มานี่ -*-

 

 

 

 

 

เติบโตขึ้นอีกหนึ่งปี วันไหนร่างกายทำท่าเหมือนทุกข์
แล้วนอนไม่หลับ ด้วยห่วงงานการด้านนอกที่วางไว้แล้ว
แต่หัวใจยังไม่วาง มีนยังลุกมานั่งทำสมาธิบนเตียง
แบบถือว่าคืนนี้โชคดีแล้วที่ไม่ง่วง แล้วมันก็ได้ผล
ไม่ถึงชั่วโมงหรอก เอนตัวลงนอน คราวนี้หลับยาวถึงเช้าเลย
มันก็เป็นสุขอีกอย่างหนึ่งของปีนี้ ที่เข้าสมาธิได้ง่ายกว่าง่าย
ตัดและละวางมันได้เพียงแค่..นึกว่าตอนนี้จะปฏิบัติ
และตัั้งใจว่าจะปฏิบัติ  เมื่อจิตมันว่างมันก็วางลงง่าย
พอทำได้ ชีวิตมันก็ง่ายขึ้นอีกเยอะ นอนพอ ร่างกายสดชื่น
งานของอีกวัน ก็ไปได้ดี

สุขอีกอย่างของมีนคือการได้อยู่เงียบๆ กับสวนหน้าบ้าน
ต้นไม้ที่ปลูกเองกับมือ มีเวลาพรวนดินบ้างไม่มีบ้าง
มีเวลารดน้ำบ้างไม่ได้รดบ้าง มีเวลาขยันและขี้เกียจ
แต่ทุกทุกเวลา มีนมักเห็นต้นไม้ออกดอกและผล
ให้มีนได้มีความสุขในทุกครั้ง บางครัง้ไม่ต้องออกดอกหรอก
แค่เติบโตออกมาจากเมล็ด แค่ได้อยู่เป็นเพื่อนกันบางช่วงเวลา
มีนก็มีความสุขแล้ว

อยู่กับต้นไม้จึงเป็นความสุขในอีกแบบ ไม่คล้ายอยู่กับคน
อยู่กับต้นไม้ให้เยอะแค่ไหน..ก็ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง
ไม่มีเสียงระเบ็งเซ็งแซ่ ไม่ต้องคอยบอกคอยพูด
เพราะต้นไม้ฟังอย่างเดียว ฟังเสียงหัวใจและการเอาใจใส่ของเรา
แล้วเขาจะตอบออกมาเป็นดอกผล และใบสีเขียวสดใสให้เราได้เห็นเอง :')

 

 

 

 

 

 

มีนเคยนั่งย้อนดูความสุขของตัวเองพบว่า
สุขของมีนไม่เคยแข่งขันกับคนอื่นเลย
และสุขของมีนมันเป็นแค่มีนพอใจในชีวิตตัวเองเท่านั้น
มีนเคยบอกน้องหลายคน ที่ทำหน้าตาไม่มีความสุข
กับสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะความไม่พอใจในชีวิตตัวเอง
ไม่พึงใจในสิ่งที่ตัวเองมี และหาทางไขว่คว้ากันแบบ
เกินตัวเกินมือของตัวเอง

หลายคนรถเกือบถูกยึด เพราะว่าคำนวนเงินไม่พอ
เรียกว่าใช้เงินจนตึง ตึงจนเกือบขาด เพราะมันไม่พอกิน
พอแค่ส่งรถและส่งบ้านแค่นั้น

เคยสอนไปว่า ชีวิตพวกเอ็งเพิ่งเริ่มต้น
จะรีบมีทุกสิ่้งไปพร้อมๆกันทำไม

ค่อยค่อยเก็บค่อยค่อยเรียนรุ้ความสำคัญ
อะไรก่อน อะไรหลัง ถ้ารถยังใช้ได้ จะเปลี่ยนทำไม
รถก็คือรถ ใช้ขับมาทำงาน กลับบ้าน
มีรถให้พอสมตัว ไม่ใช่เกินตัว

ถ้าแปลคำว่าจำเป็นถูก!!....เส้นทางชีวิตก็ถูก
บางคนมักบอกว่า รถจำเป็นต้องดีมากมาก
เพื่ออะไรก็ว่าไป แต่เวลาติดต่องาน
ก็เห็นใช้รถบริษัทตลอด แล้วมันจำเป็นตรงไหนว่ะ -*-


อย่างบ้านนี่ มีนไม่เคยรีบร้อนเลย
แต่มีนทำตนเหมือนส่งบ้านแต่เนิ่นๆ
มาเป็นสิบปีแล้ว มีนใช้วิธีส่งเข้าบัญชีประจำเพื่อบ้าน
มันเป็นรากฐานของเครดิตที่เราสร้างเองแบบเดบิต
เมื่อถึงวันจะมีบ้านจริงๆ จะเอาหลังไหนละ
ไม่ต้องวิ่งลอกหรือปั้นแต่งตัวเลขอะไรเลย
ไม่ต้องรีบมีบ้าน ในวันที่เราไม่จำเป็นจะต้องมี
เพราะพอมี เราก็อยากอยู่บ้านทั้งที่บ้านเราไกลเหลือเชื่อ
หรือพอมี เราก็ต้องทิ้งบ้านไว้ให้คนอื่นเช่า นั่นเหลือเชื่อได้อีก
เห็นพี่บางคนมีบ้าน อยู่ต่างอำเภอเพราะอากาศดี
แล้วก็พี่คนนั้นละ มาอยู่บ้านพักบริษัท เล็กๆ
แยกกันอยู่กับลูกกับเมีย ไปเสียอีก -*-

 

 

 

 

 

 

 

 

คนเราไขว่คว้าหาทางก้าวหน้าได้ ไขว่คว้าเพื่อมี
เพื่อความสุขได้ แต่อะไรมันล้ำแล้วเกินความจำเป็น
มันจะเกิดต้นทุนให้เห็นเพื่อมองเห็นถึงกำไรขาดทุนจริงๆ
แต่เป็นกำไรในความสุข และขาดทุนในความสุข

ถ้าวันใดหาจุดสมดุลย์ของชีวิตได้แล้ว
รู้ว่าเราพอใจในชีวิตเราเองตรงไหน
หาเงินมาถึงจุดที่เราพอใจ และไม่หมุนเวียนความสุขอยู่แค่
รับมาเพื่อใช้ไป ถึงตรงนั้นชีวิตจะเปี่ยมพลังและมีความสุข
มีปัจจัยพื้นฐานพอเพียง มีบ้านมีรถมีสิ่งอำนวยความสะดวกพอประมาณ

ไม่จำเป็นเลยต้องมีดีกว่าเขา แข่งกับคนอื่น
ไม่จำเป็นเลยต้องมีเหมือนคนอื่น หรือมากกว่าเขา
มันจำเป็นอยู่เองแค่ เรามีเพราะเราใช้มันทำอะไรต่างหาก
มีโทรศัพท์เพื่อติดต่อสื่อสาร ไม่ใช่เอาไว้อวดให้มันเกินไป
มีฟังก์ชั่นในโทรศัพท์แบบพอดีกับตัวไม่ใช่มีเพื่อเบียดบัง
เวลาทำงาน เอามาเล่นเกมส์ต่างๆในโทรศัพท์อันนั้นเกินไปหน่อย

พอโดนด่าเข้าไป ก็เคืองคนด่า หลายหนแล้วที่แบโทรศัพท์
ให้พวกมันดูว่าข้าด่าเอ็ง และสิ่งที่ข้าทำก็ไม่ใช่สิ่งที่เอ็งทำ
อะไรที่ด่า แปลว่ามันไม่ดี และไม่ใช่ว่าข้าทำไม่ดีได้คนเดียว
เพราะเห็นไหม "ข้าไม่เคยทำ" โทรศัพท์ไม่ว่ารุ่นไหนไหน
พวกเอ็งมีเอ็งใช้กันได้ แต่....อย่าเกินเหตุในเวลางาน
เพราะงานมันไม่เคยเดินเวลาพวกเอ็งเล่นโทรศัพท์กัน
อย่างจริงจังเพื่อความความเจริญก้าวหน้าในเกมส์เฟซบุ๊ก
หรือทวิตเตอร์เพื่อกระจายข่าวสาร "อันมีใครกี่คนอยากรู้" (￢＿￢メ).

เชื่อหรือไม่ว่ามีนไม่เคยห้ามน้องเล่นเฟซบุ๊กในเวลางาน
เพราะแค่มันโปรยสถานะ ไม่เคยทำให้งานมันล่าช้าลง
แต่ถ้ามันเล่นเกมส์แบบจดจ่อ หรือรอคอมเม้นท์แบบทั้งวี่ทั้งวัน
ประเภทเดินไปเมื่อไหร่เจอท่านั้น....ไม่นานหรอกพวกมันโดน
เพราะนายไม่ได้จ่ายเงินเดือนให้พวกมันมานั่งเล่นเกมส์
เล่นเฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ หรืออะไรต่างๆ และพวกมัน
ก็ไม่ได้เรียนจบมหาลัย ด้วยหลักสูตรเฟซบุ๊กบัณฑิต
จะได้ให้มันทำงานด้านนี้ให้พัฒนาสถาพรไป

 

 

 

 

 

 

ก็แค่จะมาเขียนความสุขของกะปิ (￢＿￢メ).

อ่ะไม่ใช่แระ ความสุขของมะมีนต่างหาก
ไม่ได้มีอะไรมาก
สำหรับมีนความสุขก็คือ
เรารู้ว่ามันก็แค่......................................
เราพอใจในชีวิตของเราแค่นั้นเอง

ไม่่ใช่พอใจที่เรามีเยอะ "กว่าคนอื่น"
ไม่ใช่พอใจว่า "งานเราอยู่ในบริษัทที่มีชื่อเสียง "กว่าคนอื่น
ไม่ใช่พอใจว่า "รถเรา ใหม่กว่าใหญ่กว่าแสนแพง" กว่าคนอื่น
ไม่ใช่พอใจว่า "โทรศัพท์เรารุ่นใหม่และแพง" กว่าคนอื่น
สิ่งที่พอใจเหล่านี้ มันพอใจแล้วหายพอใจได้ในเวลาอันสั้น
มากมากด้วย เมื่อมีรุ่น ใหม่กว่าเราเข้ามา

วัฎจักรชีวิตแบบหนูถีบจักร มันสนุกตรงไหน
ยิ่งวัฏจักรแบบม้าแข่ง โพกผ้าปิดตาเจาะรูตรงลูกตา
เห็นแต่ลู่วิ่งและวิ่งและวิ่งเพื่อให้ชนะคนอื่น
ม้าบางตัว "ขาดใจตาย" เพราะไม่เคยรู้เลยว่า จริงๆ "เราเหนื่อย"

 

สรุปว่ามีนพอใจในความเป็นตัวเองของปีก่อน
และเชื่อได้ว่าปีหน้ามีจะพอใจในความสุขของตัวเองเรื่อยๆ
เนื่องด้วย มีนมีความสุขเพิ่มขึ้นมาอย่างแน่แน่จากคนที่ก้าวเข้ามาในครอบครัว
ยินดีที่ได้รู้จักกับทุกทุกคน และข้ามผ่านปีนี้ไปด้วยกัน "อีกครั้ง"

คำอวยพรของมีนก็คงคล้ายๆเดิม
เพราะมันเป็นวิธีการเดิมแบบที่มีนทำ
มีนบอกน้องน้องมาเกือบทุกปี
ทำดีไม่เคยไม่ได้ดี ไม่ท้อไม่มีวันแพ้ เรื่องแย่แย่ไม่เคยอยู่กับเรานาน :')
ขอให้ปีหน้าและปีต่อไปสำหรับผู้อ่านไดอารี่ของมีน
เป็นปีที่ดี เป็นปีที่รู้ตัวเองว่าความสุขของตัวเองอยู่ที่ไหน
เป็นปีที่พบแต่อะไรดีดี และพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่พอดีน่ะคะ

 

 

 

 

                                                                             ขอให้เดินทางไปไหนปลอดภัยทั้งไปทั้งกลับ
                                                                       และมีความสุขสนุกสนานกับวันหยุดย๊าวยาวนะคะ

MaMean
31 ธ.ค. 2011 เวลา 12:26 น.

ชื่อ

อีเมลล์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่