โลกนี้กว้างใหญ่ใจของคนก็เช่นกัน

.
.
.
.
.
โลกทุกวันนี้เปลี่ยนไป คนที่ไม่เคยพบเจอกันเลย
กลับพูดจา ถากถาง แขวะข่มกันได้ง่ายๆ
ใครจิตตก ก็ตกอยู่ให้ห้วงหัวใจเสียหายยับเยินได้รวดเร็ว
เราบังคับให้ใครต่อใคร ดีต่อเราหรือพูดดีต่อเรา
ทั้งหมดไม่ได้หรอก ไม่ว่าความคิดเห็นเหล่านั้น
เราจะต้องการเห็นหรือไม่ แต่เมื่อเกิดไปพบไปเจอไปอ่าน
.
.
สิ่งเดียวที่จะทำให้รู้สึกดีขึ้นคือ..พิจารณาก่อนว่า
อะไรที่สำคัญต่อเรา อะไรที่ดีต่อเรา
ไม่ใช่มีคนชมร้อยคน และมีคนด่าเพียงหนึ่งคน
ก็เก็บเอาหนึ่งคนนั้นมาคิด
คนบางคนก็ไม่ได้อะไรกับเรานักหรอก
แค่อยากมาถ่มถุย ระบายความใคร่ในตัวหนังสือ
แล้วก็จากไปอย่างไม่เห็นความสำคัญ
.
.
.
เรา จะไปนั่งจดจำสิ่งที่คนทำเขาไม่ให้ความสำคัญ
มานึกมาคิด นับร้อยนับพันเจ็บช้ำน้ำใจอยู่ทำไมกัน
แยกแยะให้ออกสิใครสำคัญในชีวิต และใครไม่ใช่
คำพูดของคนก็เช่นกัน
พอทำอย่างนั้นได้แล้ว หัวใจก็จะโปร่งเบาขึ้น 
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
บางทีการทำงานและแม้แต่การใช้ชีวิต
ก็เหมือนเดินผ่านดงต้นไม้
มีทั้้งไม้หนาม ไม้ดอก
ไม้ใช้ประโยชน์ได้ ใช้ประโยชน์ไม่ได้
มันไม่ใช่แค่เราจะเก็บเกี่ยวอะไรออกมาบ้าง
เพราะบางทีพวกมันก็เกี่ยวเราไว้
.
.
ไม่ยุ่งไม่สนใจมันก็เกี่ยว..มันก็บาดได้เหมือนกัน 
สิ่งที่ทำได้คือ  "เดินต่อไป"
เจอของสวยงามก็มองยิ้มชื่นชมแต่ก็ต้องเดินต่อ
เจอของนรกๆ เจ็บๆปวดๆ ก็มองอย่างเป็นบทเรียน
สุดท้ายก็ต้องเดินต่อเช่นกัน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ชีวิตคงต้องเลือกว่ามีอะไรสำคัญบ้าง
ไม่ว่าจะคนหรือว่าคำพูด แยกแยะออกแล้วก็เดินต่อไป
ทิ้งเศษซากความไม่สำคัญไว้เบื้องหลัง
แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อน คงย้อนกลับไปกระทืบ
แบ่บอย่าให้เข้าตรีนกรูแล้วกัน (ฮ่า)
.
.
แต่ปัจจุบันไม่แระกรวดน้ำแล้วก็ลาขาดกันเถอะ 
ใครจะคิดนรก ก็เชิญเก็บนรกไว้ในอกคนเดียว
เอาที่สบายใจเถอะจ๊ะ
.
.
อย่าวางชีวิตไว้ในมือคนอื่น
หวังให้คนอื่นคอยพยุง หวังให้คนอื่นคอยดูแล
หวังให้คนอื่นคอยใส่ใจ สนใจ ความรู้สึกตัวเอง
มันเป็นเช่นนั้นไปไม่ได้หรอก
.
.
.
โลกนี้กว้างใหญ่ ใจของคนก็เช่นกัน
ล้มแล้วลุกเองให้เร็ว เจ็บแล้วรักษาใจให้หายขาด
พึ่งพาคนอื่น หยั่งใจไม่ถึง
พึ่งพาตัวเองนั่นละ.สัจ้ธรรมและเที่ยงแท้ 
เขียนไปแบบนั้นวันที่รู้สึกสบายๆ และไตร่ตรอง

มีน อารมณ์ดี ♪♫♪♫♪►
11 ก.ค. 2016 เวลา 11:43 น.

กี่เช้าที่เราตื่น กี่คืนที่เราฝัน
กี่วันแห่งชีวิตใครลิขิตใครเขียน
ช่างเหมือนดั่งเทียนเล่มน้อย
หยาดฝนที่หล่นพรำ หยดน้ำตาเจ็บช้ำ
ตอกย้ำใจให้จำ เจ็บจำและรอ คอย
เช้า ยันบ่าย ย้าย ลงเย็น
ชีวิตความอยู่เป็นเหมือนดังเล่นละคร
ช่างมันฉันไม่แคร์ ช่างมันฉันไม่แคร์
ไม่แคร์ อันใด


กี่เท้าที่เราย่าง กี่ทางที่เราเดินไป
กว้างไกลสุดขอบรุ้ง พรุ่งนี้คงจะเห็น
คนก็เป็นอย่างนี้
เมื่อหิวก็อยากกิน ด้วยลิ้นอันกระหาย
ด้วยกายอันต้องการ จากงานที่ลำเค็ญ
เห็น กันอยู่ รู้ ทุกคน
บางครั้งเราสับสนไร้แม้แต่คนเข้าใจ
ช่างมันฉันไม่แคร์ ช่างมันฉันไม่แคร์
ไม่แคร์ อันใด
ช่างมันฉันไม่แคร์ ช่างมันฉันไม่แคร์
ไม่แคร์ อันใด..
000138
11 ก.ค. 2559 เวลา 11:49 น.
ปลงๆ เนาะ..

บางทีเปิดเฟซบุ๊คมา เหมือนนั่งอยู่ท่ามกลางโลก เรื่องมันก็วนๆ อยู่แค่นั้น ปิดไปซะก็จบ กลับไปใช้ชีวิตตัวเองต่อไป
002102
11 ก.ค. 2559 เวลา 12:34 น.
ใช่พี่ ฮ่าๆๆ
000138
11 ก.ค. 2559 เวลา 17:43 น.
พยายามจะปลงๆ นะคะพี่มีน
แต่บางทีด้วยเนื้องานที่เราไม่ยอมตามใจคนไข้ เลยกลายเป็นว่าถูกว่าหนักมากเลย

ที่ทำไปก็หวังดีแท้ๆ นึกแล้วก็น้อยใจ T-T
002850
20 ก.ค. 2559 เวลา 12:42 น.
นี่ก็ทำได้บ้าง ไม่ได้บ้างอะนะ
000234
Me*
22 ก.ค. 2559 เวลา 08:33 น.
ตอนนี้กำลังเป็นเลย เราควรต้องดูแลตัวเองเนอะ จะหวังให้ใครมาดูแลคงจะไม่ดรเท่าเราดูแลตัวเอง
001686
pha
24 ส.ค. 2559 เวลา 17:05 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic