ต้นมานะของข้าพเจ้า

 

เมื่อคืนฮะ มะมีนนั่งพับเพียบเรียบราบกินเวลานาน,มาก

เพื่อสวดมนต์ โดยไม่ขยับฮะ โดยปกติแล้ว มะมีนไม่ทำอย่างนั้นฮะ

พอพับเพียบได้สักพัก จะขอขมา แล้วนั่งขัดสมาธิ-*-

เพราะมะมีนเป็นพวกสวดมนต์เยอะ -*- และสวดทุกวัน

 

 

เคยไปวัดหลวงพ่อก็อนุญาตฮะ เห็นขยับไปขยับมาเป็นลิง 

(ท่านก็ไม่ได้บ่นว่าเอ็งช่างไม่มีมานะ 

แต่ท่านก็กรุณาให้นั่งขัดสมาธิเถอะลูกไม่เป้นไร

พี่ป้าน้าอาท่านแม่ก็จะแจงว่า ข้อยนั่นมีปัญหาเรื่องการ

นั่งงอพับเข่านั่นแระฮะ)

 


 

จริงๆ มะมีนมีปัญหาตรง เอ็นร้อยหวาย และหัวเขามาก
ตรงเอ็นร้อยหวายมันกระด้าง 
กับหัวเข่าจะเป็นฝีลมคือบวมร้อน 
(ฝีลมเป็นคำเรียกของคุณตานะ ตั้งแต่เด็ก) 
โตมาจึงรู้จากหมอว่ามันเป็นลักษณะของโรคภูมิแพ้ตัวเอง
จำพวก รูมาตอยท์ ซึ่ง มันก็ยังตรวจไม่พบนะ แต่ก็ต้องกินยา

และมาวิ่งได้ บางทีพับเพียบไปก็เป็นแบบพับแต่ไม่เพียบ 

ไม่รู้จะบรรยายอย่างไร ควรเรียกว่าพังพาบมั้ง ฮ่า

คือพับไม่เพียบและหลังตรงได้ 

แต่ไม่สามารถงอเข่ามาเก็บไว้ข้างๆได้นั่นแระฮะ 

ไม่รู้พับเพียบภาษาอะไรของมะมีน

 

เคยคิดว่าจะพับอย่างไรให้เก็บขาเก็บเข่าอย่างคนอื่นได้

บางทีก็คิดว่าหากบังคับให้ตัวเองนั่งพับเพียบเรียบแต้นาน

อาจจะทำให้ปัญหาลุกลามเดี๋ยวเกิดวิ่งและขี่จักรยานไม่ได้

ขึ้นมาอีกซวยเลย

 

แต่ด้วย อ่านเรื่องราวในหลวงมากเลยในระยะนี้ --"

สังเกตจากภาพหลายภาพ วีดีโอหลายวีดีโอ

พบว่าในหลวงพับเพียบสวยมากกกกกกกก ราบกับพื้น

แถมยังไม่มีทีท่าว่าเมื่อยเลย นั่งแล้วหลังยังตรงเสียอีกด้วย

ยิ่งฟังจากหลวงพ่อบางท่่าน

ที่ร่วมอยู่ในเหตุการณ์ตอนในหลวงบวชด้วยแล้ว 

ว่าท่านไม่ขยับตัว ไม่ขยุกขยิก ไม่เปลี่ยนท่านั่ง

เหมือนพระใหม่ๆท่านมีขัติยะมานะมาก

 

 

มะมีนเลยมีมานะ พับเพียบเรียบแต้ 

จนสวดมนต์เสร็จได้อย่างไม่น่าเชื่อ แถมไปอวดพี่ด้วย

ปกติไม่ค่อยมีอะไรจะอวดจะคุยกันเท่าไหร่

บ้านนี่เงียบมาก เสียงเห่าเหล่าหมายังไม่มีเลย

 

มะคืนเป็นคืนแรกที่รู้สึกว่า ได้ทำอะไรซ่ะบ้าง

หลับสบายที่ซู๊ดดด ตื่นเช้ามาปวดแค่เอว ต่อไปนี้

มะมีนจะพับเพียบเก็บเข่าเก็บเท้า เรียบแต้แป้นแล้นฮะ

 

หลวงพ่อบอกว่าในหลวงของเรามีขัตยมานะอันแรงกล้า

ส่วนไอ่มีน จะลองมีมานะอันแรงกล้าตามไปฮะ

ช้าหน่อย แต่ไอ่มีนก็เริ่มลงมือทำ 

 

อ่อเมื่อวานก็ได้พาตัวออกจากโศก

ด้วยการไปร้านต้นไม้ ก็ได้หลายต้นมานะฮะ ทั้งสเลเต

ทังเจ้าต้นไม้ทะเลทราย ทั้งยังไปได้เจ้ากุหลาบ เจ้าชะพูลมาเพิ่ม

ไม่ได้สนใจต้นไม้นานมากแล้ว ต้องพาตัวเองไปสู่

สิ่งที่ทำให้ใจ "มีกำลัง" มากขึ้นกว่านี้

 

คิดถึงท่าน อาลัยท่าน แต่สัญญากับตัวเองว่า

จะทำตามคำสอนของท่าน จะเดินตามรอยเท้าพ่อ

จะทำในสิ่งที่ทำได้ อย่างไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคอันเล็กน้อย

จะไม่อารมณ์เสียง่าย จะรู้จักอดทนข่มใจ อย่างที่่ท่านเคย

แสดงไว้ให้ดูอีกมากมายหลายสิ่ง

 

พวกเราคงคล้ายกัน วันท่านยังอยู่ สารคดีกี่เรื่อง

ดูบ้างไม่ดูบ้าง คำสอนกี่บท รู้ว่าดี อ่านบ้างลืมบ้างใส่ใจบ้างไม่ใส่ใจบ้าง 

วันนี้แทบขุดหนังสือทุกเล่น คำสอนทุกไฟล์ที่เก็บไว้

รูปภาพของท่านที่ตั้งโฟลเดอร์ไว้ 

ได้รื้อนำกลับมาดูหลายต่อหลายอย่าง 

พวกเรามันยังคงอยู่ในวังวน

แม้ไม่ใช่ลูกที่ดื้อ แต่พวกเราก็ไม่ใช่ลูกที่ดีกันนัก

หรืออาจเป็นไอ่มีนคนเดียวก็ได้ ที่เป้นลูกที่ไม่ค่อยดีนัก

เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

 

 

ในวันนี้ ความเจ็บปวดระลอกใหญ่

ความสูญเสียมหาศาล

มวลน้ำตามหึมาอาจกลายเป็นปลายไม้เรียว

ให้พวกเราได้มีสติเติบใหญ่ 

กลายเป็น คนในยุค วิไล ได้อย่างคำทำนาย

 

เป็นชาววิไล เพราะผ่านการสูญเสีย สิ่งลำค่า

เป็นผู้ตื่นรู้ เพราะสูญเสียสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต

เป็นผู้รู้กาลอันควรและไม่ควร เพราะสูญเสียพระผู้ให้ตลอดชีวิตไป

เป็นผู้รู้จักหน้าที่ของตนเอง เพราะสูญเสียพระองค์ผู้ยึดเหนี่ยวจิตใจไป

 

เราสูญเสียมามากแล้ว หากจะทำอะไรต่อไปได้

พวกเราควรกอบเก็บพลังใจจากสิ่งที่พระองค์ท่านทิ้งไว้ให้

และเดินก้าวหน้าไปอย่างมั่นคง ดำรงตน

เป็นข้ารองบาทที่ดีของท่าน แม้ท่านจะไม่ได้อยู่ในพื้นดินเดียวกับเราแล้ว

เพื่อบางที...ในสักชาติหนึ่งอันกาลข้างหน้า

เราจะมีบุญ มีวาสนาพอ ได้เกิดเป็นข้ารองบาทของท่านในสักชาตินึง

we are in diaryis.com family | developed by 7republic