ยินดีที่ได้รู้จัก

  

  

เดือนธันวาโดยเฉพาะวันที่ห้าธันวา
เป็นห้วงที่มีนพบพี่คนดีเมื่อสามปีที่ผ่านมา
มีนไม่มีไรทำ หดหู่ และย่ำแย่ในวันพ่อเสมอๆ
ปีนั้นก็เหมือนกัน มันเป็นวันพ่อรอบที่สามที่มีนเกลียดวันแบบนั้น
มีนไม่ไปไหนในวันพ่อ ไม่เขียนอะไรในวันพ่อ
ไม่ชอบฟังใครพูดถึงพ่อ ไม่โผล่หัวเหม่งออกไปนอกบ้าน

เพื่อนๆ มีนล้วนมีกิจกรรมกันหมด
เพราะวันนั้นแทบจะเป็นวันครอบครัวอีกวัน
แม่มีนแม้จะหยุด แต่ก็เป็นหัวหน้าส่วนราชการ
วันหยุดของเราจึงเป็นวันยุ่งของแม่เหมือนเดิม
ส่วนพี่ชายจำได้ว่าตอนนั้นท่านไปเรียนชั้นนายพัน

หมาหัวเน่าแบบมีนจึงอยู่บ้านคนเดียวในวันหยุดด้วยประการนี้
สิ่งที่ค้นพบและแปลกใหม่กับมีนก่อนวันพ่อช่วงนั้นคือ
การเล่นเอ็มเอสเอ็นที่ไม่ค่อยจะเป็น แลเวก็ห้องแชททั่วไป
แต่มีนไม่ได้แชททั่วไปเหมือนคำว่าห้องนั่นหรอก
เพราะมีนไม่ค่อยคุยกับใคร
ไม่ว่าจะหน้าแปลกหรือตัวหนังสือแปลก
เข้าใจความรู้สึกของคนไม่รู้จะคุยแบบไหนไหม
ไม่ได้ช่างพูดกับคนแปลกหน้าเลยได้แต่นั่งมองๆ

  

  

มีนมองเห็นคนด้านตรงข้ามบ่อยๆ
เห็นทุกครั้งพูดมากทุกหน
คำว่าพูดมากในที่นี้น่าจะเป็นพิมพ์เร็ว
สีตัวหนังสือให้พรืด และทักทุกคน
อาการเอนเตอร์เทรนไปทั่วนั่นทำให้มีนรู้สึก
เหมือนมีนรู้จักพี่คนนี้ จะไปรู้จักคนอื่นได้งัย
ก็คนนี้คุยด้วยอยู่คนเดียว

คนไม่เคยแอดใคร นอกจากไม่เคยยังแอดไม่เป็นแบบมีน
และยืนยันอีกเหมือนเดิม มีนไม่ช่างพูดกับใครแปลกๆ
ใครแอดมีนทางเอ็มเอสเอ็นแต่ก่อนคงรุ้ว่า
คุยกับมีนเซ็ง อ่านไดอารี่มีนสนุกกว่า ๕๕๕๕
จริงน่ะ หากไม่คุ้นกันมีนไม่ใช่คนช่างคุย ชวนคุยสนุกอะไรหนักหนาหรอก
ออกจะเบื่อการคุยกันด้วยซ้ำ ไม่รู้ทำไม
แต่วันนั้นมีนพยายามแอดพี่น่ะ แต่แอดไม่ได้ไม่ทราบเพราะไร
เลยได้แต่มากวนพี่ไปกวนพี่มา จนอาจจะรำคาญเลยแอดมาหามีน

 

 

 


วันพ่อ สามปีก่อน จึงเป็นวันที่มีนคุยกับอีกคน
ตั้งแต่เช้ามาก จนถึงค่ำมาก มีพักกินข้าวด้วย ๕๕
รู้สึกคุยจนเหนื่อยนะ พี่เป็นคนแรกที่ในวันพ่อ
คุยเรื่องอื่นไปเรื่อยๆ วนมาถามเรื่องพ่อแล้วมีนตอบไปตรงๆ
อีกคนเงียบไปแว่บนึง แล้วก็พิมพ์คำว่าพี่เสียใจด้วย
ปกติใครมาเสียใจด้วยนี่ มีนมีคำถามไม่ในใจก็ถามไปตรงๆ
เสียใจด้วยทำไม พ่อมีนไม่ใช่พ่อนาย กับเพื่อนมีนก็บอกแบบนี้
บอกแล้วไง นิสัยไม่ดีหรอก ปากก็ไม่ดี แต่วันนั้นมีนนิ่งๆ
รู้สึกเหมือนว่าอีกคนจริงใจ และเสียใจด้วยจริงๆ
มีนรับได้กับคำว่าเสียใจด้วยประโยคนั้นมาเต็มความรู้สึกนับแต่วันเสียพ่อไป
แต่ไม่ได้รู้สึกหรอกว่า มีนเสียใจน้อยลง จากการไม่มีพ่อ


มีนจิตนาการคนอีกด้านในวันนั้น ใจดี ร่าเริง
รักเด็ก(แบบมีน) ดูอดทนและใจเย็น
กับภาษาของมีนที่ไม่ใช่ภาษาแบบนี้ 
รวมถึงอาการสงสัยว่า คงจะว่างมาก
ก็อย่างที่เคยเล่า มีนรับใครเป็นพี่ออกจะยาก
เพราะปกติเป็นลูกพี่ใครใครมาตลอด
การคุยกับใครที่ไม่รู้จัก มีนจึงไม่ค่อยสนใจอะไรมาก
ไม่แคร์ด้วยเพราะสังคมรอบนอกมีนมีอยู่แล้ว
แต่คุยกับพี่ ตรึงมีนนั่งกับที่นาน เพราะการคุยต่อกันไปกันมา
ตีกันไป ตีกันมาแบบนั้น มีนไม่รู้หรอกว่า
จริงๆแล้วอีกคนไม่ว่างมากแบบที่มีนคิดหรอก
แค่ว่างเผลอๆ แล้วเผลอๆ นั่นมาเจอปุ๊ปกับมีนเข้า

  

 

 


สำหรับมีนแล้ว ไม่ทราบว่าอีกด้านจินตนาการไปถึงไหน
ตลอดมาคำถามที่มักจำได้เป็นคำถามแรก
เมื่อย้อนวันรู้จักกัน คงเป็น อายุเท่าไหร่น่ะเรา
คงเพราะแต่ละคำแต่ละประโยคของมีนตอบไป ไม่ค่อยจะเหมือน
คนโตโตเขาคุยกัน กวนได้ก็กวน แสบกลับไปได้ก็แสบกลับ
ยังจำแม่นอยู่ว่า คนรอบข้างพี่ เคยบอกว่าคุยกับมีนทำไม
เป็นคนที่คุยด้วยแล้วไม่น่ารักเลย ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

ระยะเวลาผ่านไป คนในจินตนาการคล้ายเดิม
แต่เริ่มมีเขี้ยวแยก และดูเหมือนยิ้มยากกว่าที่รู้สึก
งานเยอะกว่าที่รู้สึก และเป็นอะไรได้มากกว่าที่มีนรู้สึก
ผ่านไปอีกเรื่อยๆ มีนพบเรื่องราวที่เพิ่มมาจากตัวเองคิด
และมีผลลัพธ์ออกมาในทางยอมรับหลายๆอย่างอยู่
แต่เป็นการยอมรับ สลับกับไม่ยอมรับ อยู่บ่อยๆ

คนอีกด้านเคยสรุปว่ามีนสับสน
แยกชีวิตที่ควรดำเนินไปกับการมีพี่ตรงนี้ไม่ได้
ย้อนกลับไปมีนก็มองเห็นเองโดยตลอด
มีนสับสน เพราะมักรู้สึกว่าคนคนนี้
เป็นเพื่อนสนิท เป็นทั้งพี่ชาย
เป็นทั้งคนที่มีนรัก เป็นคนที่มีนอยากให้มีความสุข
จนถึงเป็นคนที่มีนจะพบได้บ่อยๆ ถึงแม้จริงๆมันจะไม่ใช่
พี่คนดีในช่วงหนึ่งจึงเหมือนเป็นทุกอย่างที่มีนคิดได้
และบางหนยังหาไม่พบในโลกที่มีนดำเนินชีวิตอยู่ทางนี้

 

 

เราต่างยึดด้านของฟ้าคนละด้านเป็นขอบเขตของตัวเอง
ยึดโยงความรู้สึกที่ตอนนี้มีนไม่ทราบว่าอยู่แนวเดียวกันไหม
แต่บนพื้นฐานที่ไม่ทราบมีนกลับแน่ใจว่า
อีกคนหวังจะให้มีนมีความสุขที่สุดเช่นกัน
หากยึดตรงนี้ เราคงยืนอยู่ระนาบเดียวกันบนโลกใบเดียวกัน
ถึงเป็นเส้นขนานที่ไม่บรรจบกัน แต่ก็เชื่อแน่ว่า
อยู่ในแนวทางที่อยากให้อีกด้านของเรามีความสุขแบบจริงๆ

ตลอดมาตัวหนังสือของมีนอาจเล่าเรื่อยในเรื่องที่พบ
บันทึกในสิ่งที่เจอ เขียนบอกในแบบคิดได้
บางหนยังเขียนเรื่องย้อนคิด
หรือส่งตัวหนังสือเหมือนคุยด้วยไปให้หลายคนอ่าน
แต่ทุกตัวอักษรของมีนมีอารมณ์ซ่อนอยู่
มีนมักจะมองเห็นผู้ชายคนหนึ่ง
ทันตัวอักษรซ่อนอารมณ์ของมีน
มองเห็นแม้ในวันที่มีนรู้สึกตัวว่าไม่เห็นเขา

มีนอยู่ตรงนี้ถึงวันนี้ ไม่ใช่เพราะอารมณ์เด็กๆแบบแต่ก่อน
ไม่ใช่เพราะอาการเอาชนะในเรื่องแปลกๆนั่นด้วย
มีนเป็นคนไม่ชอบเอาชนะใคร เพราะเรื่องของมีนก็คือเรื่องของมีน
ใครมาอ่าน ผ่านมาเห็น จะขำ สมน้ำหน้า เห็นดี ชื่นชมด้วย
อันนั้นก็เป็นเรื่องของเขา มีนดำเนินชีวิตของตัวเองอยู่
มีนมั่นใจในการเป็นมีนมาเสมอ มีนจะอยู่หรือจะไปในวันไหน
จึงไม่เกี่ยวกับใครใครหรืออารมณ์รอบตัวแบบแต่ก่อนอีก

มีนอยู่เพราะมีนรู้ว่า พี่จะมองเห็นมีน เหมือนมีนมองเห็นพี่
มีนอยู่จนถึงวันได้เห็นตัวหนังสือที่ห่างไป
กลับมาทักทายเหมือนเรายิ้มให้กัน เหมือนเราหัวเราะด้วยกัน
มาบอกให้ทราบว่าไม่เคยหายไป ไม่เคยห่างไป
รู้และรับทราบทุกเรื่องราวที่มีนเล่าให้ฟัง
พี่เคยบอกมีนในครั้งหนึ่งว่า ไม่ว่าพี่จะห่างไปเพราะงาน
หรืออย่างอื่น หายไปด้วยเหตุผลอะไรแค่ไหน
พี่จะกลับมาพบมีนรออยู่ตรงนี้เสมอ รออยู่จนพี่ชินที่จะพบมีน

 

 

 

 

มีนเองในวันนี้ ยังคงอยากให้พี่รู้เหมือนเคย
ถึงแม้ต่อไปจะไม่มีตัวอักษรของมีนเล่าอะไรให้พี่อ่าน
ให้พี่ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ ได้ขำ ได้อารมณ์ดีกับมีนเหมือนเคย
แต่มีนยังเป็นหนึ่งคนที่พี่คิดได้อย่างเต็มที่ว่า
ห่วงใยพี่ และมีความรู้สึกดีดีให้พี่เสมอ

ผู้ชายตัวโต ตาสวยๆ ยิ้มใสใสที่อยู่ไกลตรงโน้น
เข้มแข็ง แข็งแรง และเก่งเหนือกว่ามีนจะคิดได้
มีท่าทีในแบบมีนเคยมองเห็น
สบตากับใครใครและส่งยิ้มให้ใครโดยตัวเองไม่รู้จักได้บ่อยๆ
เดินได้เร็วและมีท่าทางมั่นคงไม่สนใจใครอยู่เสมอ
มีนเชื่อว่าเขาจะยังยิ้มและทำให้โลกรอบตัวสดใสได้เหมือนเคยเป็น
แม้จะมีหรือไม่มีมีนอยู่ตรงนี้ในวันต่อไป

ชีวิตเรา ทั้งมีนและพี่คนดี เริ่มต้นมาก็ไม่เคยเกี่ยวพันกัน
มีชีวิติอยู่ในโลกของการทำงานและเรื่องราวประจำวัน
ก็ไม่เคยเกี่ยวพันกันอีก  เราเดินคนละทิศใช้ชีวิตคนละทาง
แต่ละทางนั้นก็ไม่เคยเกี่ยวพันกัน

เราไม่เคยคิดเกี่ยวพันกันในแบบหลายคนเข้าใจ
ไม่เคยคิดเข้าไปก้าวเข้าไปในชีวิตของอีกคน ในแบบใครใครคาดหวัง
เพราะไม่เคยจะหวังกันเอง ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
ในความไม่เกี่ยวพันกันนั้น มีนมักจะขอบคุณอยู่เสมอๆ
ขอบคุณในความไม่เกี่ยวพันที่ครั้งหนึ่งเป็นเวลายาวนาน
พี่อนุญาตให้มีนผูกพันกับพี่

 

 

 

 

 

 

 

 

พี่รู้เหมือนมีนรู้ใช่ไหม
ไม่ว่าอยู่ตรงไหนมีนก็มองเห็นพี่ได้ตลอดเวลา
ส่งความปราถนาดีให้พี่ได้ทุกเมื่อ
มีนพบพี่ก่อนวัยเบญเพสวันนี้มีนผ่านวัยนั้นมาแล้ว
พี่เป็นส่วนหนึ่งในความคิดของมีน
ที่เติบโตขึ้นตามอายุ และจำนวนปีที่ร้จักกัน
พี่อยู่กับมีนเสมอๆในช่วงที่มีนพบเจอเรื่องร้ายๆหลายเรื่อง
แม้หันมาไม่ได้สบตากัน แต่ก็เหมือนมีมือพี่คอยจับบ่าให้กำลังใจอยู่ตลอด
มีนไม่เคยอ้างว้างในวันต้องอยู่คนเดียว จนบางหน บางครั้ง
มีนเคยไม่ชินที่หันไปมองไม่เห็นพี่
แต่วันเหล่านั้นผ่านไปแล้ว มีนเลิกเหงาเลิกน้อยใจอะไรพวกนั้น
อาจเพราะมีนเข้าใจชีวิตเข้าใจโลกในวัยของมีนแบบวันนี้
มากขึ้นกว่าเดิมอีกก้าวหนึ่ง

 

ชีวิตเราต่างต้องพบเจอเรื่องราวแตกต่างกัน
วันที่เราโชคดี ยิ้มส่งให้กันผ่านตัวหนังสือ จึงโชคดีมากแล้ว
มีนเริ่มเก็บคำพูดและความรู้สึกดีดี ไว้ซึมซับบ่อยๆ
คำพูดพี่ที่มีนชอบเก็บเอามานึกและเพิ่มกำลังใจคือ


ไม่เป็นไร ผมยังอยู่ตรงนี้ทั้งคน
ในวันที่เรายังยิ้มให้กัน จะไม่มีอะไรเปลี่ยนไป

 

แล้วมันก็คงจะจริง เพราะพี่ไม่เคยไม่ยิ้มให้มีนเลย
ทุกครั้งที่มีนนึกถึงพี่ มีนก็เลยนึกถึงหน้าบึ้งของพี่ไม่ออก
(เพราะไม่เคยมองเห็นพี่แบบไม่ยิ้มเลย ๕๕๕๕๕๕๕)

พี่จึงเป็นบางอย่างที่มีนมักจะบอกใครใครที่รู้จักรู้ใจกัน
ว่ามีนคงคิดเรื่องนั้นหรือเรื่องนี้ไม่ได้หากมีนไม่พบหรือเจอพี่
ขอบคุณที่มอบสิ่งดีดีให้กับหัวใจมีนมากมาย
แม้พี่จะบอกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย
แต่สิ่งที่ปรากฏ ตัวหนังสือที่มองเห็น
การมองตามจนถึงมีนรู้สึกว่า
พี่อยู่ด้วยตลอดเวลาแม้ในวันที่พี่ไม่ปรากฏนั้น
กลับเป็นพลังให้มีนยิ้มได้ ในวันที่ไม่น่ายิ้มออกตลอดมา

 

 

ขอบคุณหัวใจงดงามของพี่
ที่ส่งเรื่องงดงามในความรู้สึกมาให้มีน
ขอบคุณอะไรทุกทุกอย่าง ที่ปัดคนเกเรแบบมีน
ให้ตุปั๊ดตุเป๋ มาพบคนเข้มแข็งและแสนดีกับมีนแบบพี่

ขอบคุณที่โลกนี้มันกลม กลมจนมีนมักจะสูดลมหายใจลึกลึก
สูดลมหายใจลึกลึกในวันมีนท้อเพื่อพบว่า
ในทุกทุกวันที่มีนหายใจ
มันปนความห่วงใยและกำลังใจของพี่ส่งมา
ส่งมาให้มีนได้รู้ ได้ทราบว่า จริงๆแล้ว
มีนยังพี่คนไกลอยู่อีกหนึ่งคน คอยรับรู้ ห่วงใยและให้กำลังใจกันเสมอ

ในทุกทุกวันต่อไปหากพี่เหนื่อย
ลองสูดลมหายใจลึกลึกเหมือนที่มีนทำ
พี่จะพบความปราถนาดีปนความห่วงใยของมีนส่งไปให้
ส่งไปให้เหมือนบอกพี่เสมอในวันที่พี่ล้าว่า


โอมเพี้ยง......
พี่คนดีของมีน  หายเหนื่อย หายเมื่อย หายปวดหัวน่ะจ๊ะ

 

เกเร อารมณ์ดี
6 ธ.ค. 2549 เวลา 09:25 น.

 

 

บนเส้นทางที่ยาวไกล ไม่เคยจะลืมแม้นาที
ว่าฉันมีวันๆนี้เพราะใคร
เกิดเป็นความรักและความผูกพัน
ให้ฉันยังคงซึมซับเก็บไว้

ความห่วงใยที่เธอมี กับใจที่เธอนั้นให้มา
ก็รู้ว่าเธอไม่เคยให้ใคร
เก็บคอยรักษาดูแลอย่างดี
ให้สมที่เธอทุ่มเทหมดใจ

ยังคงมีลมหายใจไว้รักเธอ
และเธอคือคนเดียวที่เป็นเจ้าของหัวใจ
อยากให้เธอได้รับรู้ จากนี้ไปจนตาย
เธอคือรักที่ยิ่งใหญ่ที่ฉันมี

อย่างที่เต็มใจให้ฉัน จะเก็บไว้

ยังคงมีลมหายใจไว้รักเธอ
และเธอคือคนเดียวที่เป็นเจ้าของหัวใจ
อยากให้เธอได้รับรู้ จากนี้ไปจนตาย
เธอคือรักที่ยิ่งใหญ่ที่ฉันมี

ความห่วงใยที่เธอมี กับใจที่เธอนั้นให้มา
ก็รู้ว่าเธอไม่เคยให้ใคร
เก็บคอยรักษาดูแลอย่างดี
ให้สมที่เธอทุ่มเทหมดใจ

ฉันมีวันที่ดี ก็เพราะมีเธอคนนี้ หมดใจ

 

we are in diaryis.com family | developed by 7republic